Καλώσ Ήλθατε στην Παλλεσβιακή
Σας Ευχαριστούμε
Κυριακή 24 Ιουνίου 2007,
Αγαπητέ Πρόεδρε κύριε Γιώργο και Σεβαστό Συμβούλιο,
Ούτε 24 ώρες δεν έχουν περάσει που μας αγκάλιασε το Λεσβιακό σπίτι, μετά το καλεσμά του, και με κάποια συγκίνηση σας γράφω λίγα λόγια να εκφράσω τα ευχαριστήριά μου, τα αισθήματά μου, τις απόψεις μου για την υπέροχη βραδυά που περάσαμε εχθές βράδυ, Σάββατο 23 Ιουνίου 2007.
Μπαίνοντας στην αίθουσα, μου φάνηκε κάπως περίεργο, συνηθισμένη από πριν, έλειπε το πάντα θερμό καλωσόρισμα από τα γνωστά και συνηθισμένα ενήλικα πρόσωπά σας. Αυτό όμως γρήγορα αλλοιώθηκε, γνωρίζοντας από φυσιογνωμία, και βλέποντσς εσάς τους ίδιους μέσα στα μάτια των παιδιών σας, συνοδευόμενο με αυτό το υποσεινήδητο πιά Μυτιληνιό αδερφικό ένστικτο συμπεριφέροντας μ’αυτό το αυθόρμητο θάρρος ότι πραγματικά, και εμείς ανήκουμε εδώ, σ’αυτό το σπίτι.
Η αρχική συνάντηση, μέχρι να καθήσουν όλοι, ήταν σαν μια αναδρομή στο παρελθόν ή προσφηγική σκηνή, επαναφοράς χωριανών μετά από απουσίας 20-30-40 χρόνων. Κατά τη διάρκεια της βραδυάς, άκουγες τις ίδιες παρατηρήσεις από παντού, ότι, ‘δεν ξέρω κανέναν αλλά γνωρίζω πολλούς’, αλλος από φυσιογνωμία, άλλος από όνομα. Φέραμε πίσω παλιές αναμνήσεις, τους Μυτιληνιούς χορούς, εκδρομές, γιορτές, όπου γνωριστήκαμε σαν παιδιά και ανταμώναμε κατά διαστήματα. Βλέποντας τη πίστα γεμάτη, κανείς δεν θα νόμιζε ότι είμασταν Αυστραλογεννημένα παιδιά χορεύοντας και με τα παιδιά μας, με το ίδιο πάθος, όπως τους γονείς μας.
Παράλληλα, να σας πω, περίεργο μας φαίνεται που μας αποκαλείτε <νεολαία>, αφού είμαστε όλοι πιά μεσίληκης ηλικίας. Την δεχόμαστε όμως, σαν μία έκφραση στοργής και είναι τιμή μας, ξέροντας ότι πάντοτε, όσα χρόνια και να περάσουν, για σας, θα είμαστε πάντα <η νεολαία σας>.
Εύγε στις κοπέλες που ανέλαβαν την πρωτοβουλία διοργάνωσης της βραδιάς αυτής. Όπως πολύ σωστά μεταβιβάζοντας στο μήνυμά σας εχθές το βράδι, κύριε πρόεδρε, είπατε ότι σήμερα ξαναζούμε τις παιδικές μας αναμνήσεις. Το μήνυμά σας - Η Παλλεσβιακή είναι ένα πολύ καλοφτιαγμένο πολεμικό πλοίο που χρειάζεται νεότερο πλήρωμα και καινούργια πανιά. Kαλέσατε λοιπόν, vέο πλήρωμα να το οδηγήσουμε σε ποιό ήρεμα νερά. Σαν στήριγμα, είπατε, θά μας ακολουθάτε με μία βαρκούλα ή ίσως ένα ναυαγοσωστικό σκάφος, για καλό και για κακό! Τι ωραία αναλογία που εκφράσατε και πόσο καλότυχοι που είμαστε απόγονοί σας, εμπιστεύοντας σε μας το τιμόνι του πλοίου σας!
Πιστεύω πως ο σκοπός αυτής της βραδιάς, η μεταβίβαση, από τα πρωταρχικά μέλη Μυτιληνιών, το μήνυμα, ότι, καιρός πιά είναι να δημιουργηθεί διά μέσου ενεργού δικτύου φιλίας νέων Μυτιληνιών, μιά συνέχεια, της επόμενης γενιάς, να συνειδητοποιήσουμε το ποιοί είμαστε, να αναγνωρίσουμε τις ρίζες μας, να συνεχίσουμε το όραμα αυτών των πρωτοπόρων Μυτιληνιών ξενιτεμένων, και αναλόγως να συνδυάσουμε με κάποια τροποποίηση της σημερινής μας ζωής, διατηρώντας αυτή τη πλούσια κουλτούρα που μας σύστησαν οι γονείς μας, που δούλεψαν με κόπο εργασίας, υπομονή, ελπίζοντας πως μία μέρα θα μιμήσουμε και εμείς το παράδειγμά τους.
Εύχομαι, οι περισσότεροι, στη φόρμα συμμετοχής που είχαμε στα τραπέζια μας, να απάντησαν <ναι> στο ερώτημα, αν θέλουν να συμμετάσχουν μελλοντικά. Αφού και ο σύζηγός μου, απάντησε, <Μυτιληνιός δια μέσου γάμου> στην ερώτηση, ‘το πως συνδέεσαι με Μυτιληνιούς’!
Εχθές το βράδι βοήθησατε ακούραστα σε ό,τι απαραίτητο για μια επιτυχημένη βραδυά. Για αυτό, εκ μέρους όλον των νέων που παρευρέθηκαν εχθές το βράδυ, σας ευχαριστούμε. Η σειρά μας κοντεύει ή μάλλον έφθασε, να ανταποκριθούμε και εμείς, αναλόγως. Νοιώθω ότι η ευχή σας πάντα μας ακολουθεί, τώρα όμως, επιπλέον, συνοδεύετε και με προίκα. Τι άλλο θα θέλαμε!
Η επόμενη μου δουλειά είναι, ένα τηλεφώνημα στους γονείς μου, που ξέρω, περιμένει ο μπαμπάς μου με ανυπομονησία, να μάθει πόσο ωραία περάσαμε εχθές το βράδυ. Ξέρω, θα ανακουφηστή με αυτά που θα του πω. Είμαι σίγουρη ότι θα μου πει όπως πάντα μου λέει, <Μαίρη, πιστεύω πώς εσείς η νεολαία μας κάποια μέρα θα συνεχίσετε το έργο μας>. Εύχομαι και εγώ να έχω πάρει έστω και μια φλέβα ενεργετικότητας, αισιοδοξίας του ακούραστου πατέρα μου, να προσφαίρω και εγώ με τη σειρά μου.
Τέλος, σαν Αυστραλογεννημένη Ελληνίδα κόρη σας, θέλω να σας αφήσω με τη σκέψη, να σας ενθαρρύνω και να σας βεβαιώσω ότι οι κόποι σας δεν πάνε χαμένοι, το Μυτιληνιό πνεύμα και αίσθημα αδερφοσύνης, ζει μέσα στη <νεολαία σας>, χάρη σε σας που μας τα διδάξατε. Πάντα θα σας χρειαζόμαστε σαν στήριγμά μας, απ΄όλες τις απόψεις. Αρκεί να μας εμπιστευτείτε, οι δε εμείς, να είμαστε άξιοι της εμπιστοσύνης σας και από μένα, προσωπικά, ανιπομονώ να ενεργήσουμε με πράξεις, να προλάβουμε να σας αποδείξουμε, σε σας που δημιουργήσατε και χτίσατε το πλοίο, ότι δεν αποτύχατε με τα παιδιά σας.
Με εκτίμηση και υποστήρηξη, πάντα
Μαίρη Peries (Τρεμούλα)